Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

Luke był na mnie wściekły za to, że nie odrobiłam z nim lekcji w środę. Najlepszy przyjaciel, a ja go wystawiłam, żeby dłużej pospać.
Zaczęłam gonić go po korytarzu.
- Luke! – krzyknęłam do niego. – Poczekaj. Przepraszam. Nie mogłam odrabiać z tobą wtedy lekcji, bo…
Zatrzymał się i odwrócił twarzą do mnie.
- Bo co? – przerwał mi chłopak. – Napadł cię testral, hipogryf, czy tym razem to był dementor?
Miał powody, żeby tak mówić. Znamy się od dawna. Właściwie od zawsze. W dzieciństwie często kłamałam, czego on był świadkiem. Wiedział kiedy mówię prawdę, a kiedy nie.
- Po prostu chciałam się wyspać. – powiedziałam z miną obrażonego dziecka. Na ten widok Luke zaśmiał się. Dołączyłam do niego.
- To kiedy nasza dementoro-poskramiaczka ma czas, żeby posiedzieć i pouczyć się z najlepszym kumplem? – spytał, nieudolnie próbując naśladować włoski akcent.
- Kiedy tylko chcesz. – uśmiechnęłam się i przybiłam mu piątkę.
Naszą specjalną. Polega ona na zmieszaniu piątek, żółwików i tym podobnych w ustalonej przez nas kolejności.
Najpierw dwie piątki, żółwik, piątka, a na koniec łapiemy się za mały palec. Znak obietnic w dzieciństwie.
I poszliśmy razem do pokoju wspólnego Gryfonów. Czekał tam na nas jeden z prefektów, Tomas Paterson trzymając w dłoniach zwitek papieru. Stuknął w niego kilka razy piórem, dając do zrozumienia, że mamy to „coś” podpisać.
- Co to? – zapytał Luke.
- Lista osób chcących zapisać się na kółko dodatkowe z eliksirów. – powiedział Tomas – Chcesz dołączyć?
Zaczęłam się cicho śmiać. Luke nie znosił eliksirów. A zwłaszcza nowej nauczycielki. Panny Werell. Była dosyć młodą, ale za to bardzo wredną czarownicą.
- Nie, dzięki. – powiedział mój przyjaciel , próbując iść dalej. Prefekt zatrzymał go.
- Chyba nie masz wyboru. Jest nas za mało.
- Znajdźcie kogoś innego. – rzekł Luke spokojnie, podszedł do skórzanego fotela i rozsiadł się na nim.
Tomas spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem.
- Okej… niech ci będzie. Zapiszę się.
Dla mnie eliksiry nie były takie złe, chociaż z pewnością nie była to jedna z moich ulubionych lekcji.
Usiedliśmy. Tomas wypełniał za mnie formularz.
- Imiona i nazwisko?
- Jaja sobie robisz? Znamy się od czterech lat. – powiedziałam rozbawiona. Gdy zobaczyłam jego poważną minę, spróbowałam zachować się równie profesjonalnie co on. – Cassidy Maria Guerano. – powiedziałam po czym parsknęłam śmiechem.
- Wiek i przydział?
- Piętnaście lat. Gryffindor. Jakie jest kolejne pytanie? Kolor włosów? Mam nadzieję, że mnie spytasz, bo mógłbyś napisać blond.
Spojrzał na moje czarne włosy spięte w kitkę. Z boku od całkowitej czerni odcinało się jedno jaskrawoczerwone pasemko.
- A naturalny? – zaśmiał się Tomas.
I w tak wesołej atmosferze wypełnialiśmy ankietę. Była ona dosyć długa, jak na kartę z prośbą o dołączenie do kółka eliksirów.
W pokoju było nas właściwie tylko troje (ja, Luke i Tomas), nie licząc kilku osób przechodzących do swoich pokoi.
Po kilku godzinach poszłam ich śladem. Byłam zmęczona. Pożegnałam kolegów.
Poszłam do łazienki wziąć szybki prysznic, założyłam piżamę, umyłam zęby i ruszyłam do swojego pokoju. Tam rzuciłam się na łóżko i zasunęłam zasłonki .
Nie mogłam zasnąć. Leżałam bez ruchu w świeżo wypranej pachnącej pościeli.
Do pokoju weszło kilka dziewczyn.
Po głosach poznałam dwie z nich.
Heather i Brittany.
Były kompletnie różne względem charakteru.
Wcielenie dobra i czystej podłości.
Jedna ma obrzydliwie bogatych rodziców, druga nadzianego wujka i jego żonę. Ogólnie rzecz biorąc Heather i Brittany były kuzynkami. Bardzo ze sobą zżytymi. Kiedy jedna z nich na pierwszych lekcjach latania spadła z miotły, druga celowo powtórzyła jej wyczyn, by razem z psiapsiółką trafić do skrzydła szpitalnego.
Lubiłam Heather, jej kuzynkę, hmm… niespecjalnie.
Rozmawiały dość głośno, bym mogła je usłyszeć. Najwyraźniej nie wiedziały o mojej obecności.
Stłumiłam oddech i słuchałam.
Wiem. Nieładnie, ale jestem dosyć ciekawska. Musiałam podsłuchać. Zazwyczaj wieczorami mówiły tylko o chłopakach, wypadach do sklepów w Hogsmeade, czy bitwach na papierowe samoloty podczas lekcji historii magii.
Tym razem to było coś innego. Coś o wiele ciekawszego, bo mówiły szeptem.
- …planują zamach na Ministerstwo. – powiedziała Brittany. – To prawda. Wiem to. – dodała po chwili.
- Gdzie takie głupoty przeczytałaś? – szepnęła dziewczyna, której głosu nie rozpoznałam.
- Cristy, przestań. Ja uważam, że to prawdopodobne. – wtrąciła się Heather. – Mogą nawet mieć tutaj szpiegów.
Skończyły gadać.
Ziewnęłam głośno i rozciągnęłam się.
Prawdopodobnie uznały, że spałam przez czas trwania ich rozmowy, bo nie wypytywały mnie ile usłyszałam, kiedy rozsunęłam zasłony.
Były tylko trzy. Złotowłosa Heather, z lekka do niej podobna Brittany i ruda Cristy, która wyglądała na maksymalnie trzynaście lat. Uśmiechnęła się szeroko.
- Cześć śpiochu. – powiedziała Brittany. Co oznaczało, że planuje coś dopowiedzieć. – Miałam nadzieję, że nie wstaniesz. Na miejsce twojego łóżka postawiłabym ogromną szafę.
A nie mówiłam?
Miałam ochotę zrzucić ją z łóżka, na którym właśnie siedziała, ale tylko uśmiechnęłam się do niej lekko jakby nigdy nic.
Cristy wstała i w tym samym momencie się przewróciła. Jakaś niewidzialna siła zaczęła ją ciągnąć w kierunku drzwi. Przynajmniej tak to musiało wyglądać z punktu widzenia Britt i Heather.
Dziewczynka odpychała się łokciem i zaczęła krzyczeć.
Brittany i jej kuzynka poszły w jej ślady - wrzeszczały w niebogłosy.
Roześmiałam się głośno.
Cristy wstała z ziemi, podeszła do mnie i przybiła mi żółwika.
Chyba ją polubiłam.
Odwróciła się z powrotem do dziewczyn i zrobiła krok do przodu. I… zniknęła. Po prostu. W jednej chwili była w tamtym miejscu, w drugiej patrzyłam się na puste miejsce na podłodze.
- Cristy, nabrałaś nas. Możesz już wrócić – powiedziała Heather.
Cisza.
- Cristy, aportuj się tu z powrotem! - krzyknęła przerażona i zdezorientowana Britt.
- Ona się nie teleportowała. – powiedziałam rzeczowym tonem.
Dziewczyny spojrzały na mnie.
- Jak to?
- Tak się składa, że w Hogwarcie się nie da. Nałożone jest specjalne zaklęcie. – rzekłam spokojnie. – Musimy przyprowadzić tu któregoś z prefektów, albo najlepiej nauczycieli.
Dziewczyny spojrzały po sobie i wyszły poszukać kogokolwiek, kto mógłby nam pomóc.
Ja zostałam sama. To coś było w pokoju.
Dziwna siła, która sprawiła, że młoda czarownica zniknęła na moich oczach.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.